Prolog

- No nie! - krzyknęła Melanie, przeklinając w myślach uciekający autobus. Uderzyła pięścią w zardzewiały rozkład jazdy, po czym poprawiła czarny rękaw bluzki, naciągając do po same palce.

- Za bardzo emocjonalnie do tego podchodzisz. - powiedziała Carmin, matka Melanie, siadając z córką na pustym przystanku. - Przecież przyjedzie następny. A swoją drogą, mogłaś ubrać coś krótszego.

Może i miała rację, jednak dziewczyna miała inne zdanie. Nie miała ochoty odkrywać czegoś więcej niż dłoni i twarzy, nawet latem. Piękne, zielone oczy wiecznie zakrywała ciemnymi okularami przeciwsłonecznymi. Tak samo było dzisiaj. - Jest trzydzieści stopni, Melanie.

- Nie mów tak do mnie. Wiesz, że nienawidzę tego imienia.

- Przepraszam, Apple.

- Właściwie, dlaczego nie mogłam pojechać do Londynu z Erin? He?

- Chciałam po prostu  spędzić trochę czasu z własną córką. Nie można mi?

Potem już jedynie niezręczną ciszę przerwał warkot nadjeżdżającego autobusu, do którego po chwili wsiadły. Szesnastolatka bez chwili zastanowienia siadła na siedzeniu na samych tyłach, zostawiając matkę z obowiązkiem zakupu biletów. Wsadziła w uszy słuchawki, oparła głowę na szybie, zapominając o bożym świecie. Była zła, musząc targać się po całym Londynie ze swoją rodzicielką. Ona zawsze musiała zajrzeć do każdego sklepu, i podać Apple większość sukienek do przymiarki. Dziewczyna zawsze jednak prychała, odwieszając ubrania na właściwe miejsca. Melanie wolałaby spędzić ten czas z przyjaciółką, w Starbucksie. Połowy zakończyły się na czarnych szortach z H&M'a i szarych trampkach. 

- Myślisz, że ja tego nie widzę? - zaczęła Carmin. - Kto normalny chodzi w bluzce na długi rękaw, w upale prawie trzydzieści pięć stopni Celsjusza? Nie rób ze mnie idiotki! Co ci da takie cięcie? 

Dziewczyna nie odpowiedziała, zakryła jeszcze bardziej blizny na swojej ręce, i odwróciła się w drugą stronę.